Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 lutego 2013 r. L.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], nr hip. [...], o pow. [...].
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2012 r. skarżąca wystąpiła do Urzędu W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa.
Prezydent W., pismem z dnia 5 grudnia 2012 r., poinformował pełnomocnika wnioskodawczyni, że wobec złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] września 1967 r., którym Prezydium [...] odmówiło dawnym właścicielom przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, brak jest aktualnie możliwości rozpoznania wniosku o odszkodowanie za tę nieruchomość.
Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. skarżąca złożył zażalenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie wnioskodawczyni za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia tego postanowienia.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 4 lutego 2013 r. skarżąca wskazała, że stanowisko organu co do braku możliwości wydania decyzji w związku z toczących się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego jest błędne. Postępowanie o ustalenie odszkodowania jest postępowaniem niezależnym od ww. postępowania. Dopóki bowiem orzeczenie o odmowie przyznania prawa własności czasowej pozostaje w mocy, organ zobowiązany jest do respektowania stanu prawnego, jaki ono tworzy. Postępowanie nadzorcze dotyczące orzeczenia dekretowego nie może zatem stanowić pretekstu do przewlekania postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi, podstawę dla rozstrzygnięcia spraw o odszkodowanie daje odmowa uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej.
Przy piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2013 r. Prezydent W. nadesłał ponadto postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], którym zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, do czasu rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] września 1967 r. odmawiającego przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa użytkowania wieczystego do ww. gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, jak również rozpoznaje skargi na bezczynność tych organów. Kontrola Sądu sprowadza się zatem do oceny, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, lub też czy nie pozostają bezczynne.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też podjęcie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność, wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja taka lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Tym samym nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego lub nie zostanie ono podjęte (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07, Lex nr 437951; postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 697/92, Lex nr 10439).
W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie, a zatem nie można postawić mu zarzutu bezczynności. Bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bowiem bieg terminów przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (art. 103 tej ustawy), a tym samym eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Skoro zatem w chwili wyrokowania postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było zawieszone, to brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pozostaje w bezczynności.
Wskazać przy tym należy, że orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności. Tym samym w niniejszej sprawie, sąd nie mógł przeprowadzić kontroli zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania, a co może mieć miejsce jedynie na skutek skargi na to postanowienie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.