Uzasadnienie
M. K. pismem z dnia 4 maja 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 23 lutego 2009 r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], przekazujące Prezydentowi W. do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, wniosek skarżącego o podjęcie postępowania zawieszonego przez Starostę Powiatu W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...] w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. [...] dz. nr [...], obecnie ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydane zostało postanowienie, nr [...], mocą którego zażalenie M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przekazano według właściwości Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia sprawy, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ nie pozostaje w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. przekazał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przekazujące Prezydentowi W. do rozpatrzenia wniosek M. K. o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. [...] dz. nr [...] (obecnie ul. [...]).
W tej sytuacji uznać należy, że Minister Infrastruktury nie pozostaje w bezczynności w związku z koniecznością podjęcia wymaganej prawem czynności w celu rozpoznania zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Tym samym w sprawie zaistniały podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.