Uzasadnienie
T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie nieudzielenia jej przez Prezydenta [...] odpowiedzi na pisma złożone w okresie od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2017 r., dotyczące dokończenia procedury sprzedaży lokalu na najemcy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że do dnia dzisiejszego Urzad [...] nie przesłał odpowiedzi na wskazane wystąpienia, co oznacza, że od dnia złożenia zażalenia wniosek nie został rozpoznany.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o odrzucenie skargi. Wskazując, że do procedury wykupu lokalu, w trybie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących władnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz.
- 52) nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że w związku z treścią skargi która powołuje się na prowadzoną z Urzędem [...] korespondencję w dniach od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2017 r. oraz zawartość tej korespondencji, Sąd uznał, że T. S. wniosła w istocie skargę w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o sprzedaż lokalu mieszkalnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1396), skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
We wskazanym uprzednio wniosku skarżąca powołała się na uprawnienia wynikające z ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 52 ze zm.).
Sprzedaż lokali mieszkalnych w budynkach stanowiących własność Skarbu Państwa, poza preferencjami dotyczącymi ceny sprzedaży, wynikającymi z art. 6 wspomnianej ustawy z 15 grudnia 2000 r., odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 52 ze zm.) i co do zasady ma charakter cywilny, a zatem nie zawiera elementu administracyjnego – władczego.
Natomiast w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Zawarcie umowy cywilnej, przewidzianej w powołanym przepisie, nie należy do sfery administracji publicznej, a naruszenia przepisów w tym zakresie mogą być dochodzone przed sądem powszechnym (zob. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2000 r. I SAB 8/00, LEX nr 77627).
W związku powyższym sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa może nastąpić jedynie w drodze umowy cywilnoprawnej, a więc sprawa ma charakter cywilnoprawny i z tych względów nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 23.03.2010 r. I OSK 442/10, LEX nr 606371).
Skoro Prezydent [...] nie był zobligowany do załatwienia sprawy T. S., ani w drodze decyzji administracyjnej, ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to również nie przysługuje skarga na bezczynność organu, bowiem zakres skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 i 9 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle których zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.