Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2010 r. T.Z. i K.S., reprezentowani przez r.pr. M.W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie [...], dotyczącej rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Państwa całej parceli nr [...] o powierzchni [...] ha [...] a [...] m², oznaczonej w ks. wiecz. tom [...], wykaz [...], karta mapy [...], położonej w G. [...], stanowiącej własność J.S. oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] sierpnia 1956 r., nr [...] o przyznaniu J.S. odszkodowania za w/w nieruchomość wywłaszczoną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Pismami z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący wystąpili do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności w/w decyzji.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wnioski skarżących z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie stwierdzenia nieważności w/w orzeczeń zostały rozpoznane decyzjami Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Do akt sprawy zostały dołączone wskazane przez organ decyzje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 35 § 3 Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Przy czym bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.
Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury rozpoznał wnioski skarżących z dnia [...] lipca 2006 r. i w dniu [...] kwietnia 2010 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...] o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości oraz decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] sierpnia 1956 r., nr [...] o przyznaniu J.S. odszkodowania. Poza sporem pozostaje fakt, że termin określony w art. 35 § 3 Kpa został przez Ministra Infrastruktury przekroczony. Niemniej jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić bezczynności Ministra w rozpoznaniu wniosków skarżących z dnia [...] lipca 2006 r. dotyczących stwierdzenia nieważności w/w orzeczeń.
Dodatkowo wskazać należy, że rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydanej decyzji, gdyż należy to do odrębnej drogi procesowej.
W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W związku z powyższym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.