Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 maja 2008 r. E. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwrot nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. Wezwaniem z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt I SAB/Wa 115/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał skarżącą do wyjaśnienia w terminie siedmiu dni czy w związku z bezczynnością Prezydenta W. w sprawie objętej skargą, wnosiła ona w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 18 lipca 2008 r., skarżąca poinformowała, iż pismem z dnia 7 czerwca 2006 r. powiadomiła Wojewodę [...] o opieszałości w załatwieniu jej wniosku. Pismo z dnia 7 czerwca 2006 r. o identycznej treści zostało przesłane również do Urzędu Miasta W. i winno znajdować się w aktach sprawy. Kolejne pismo z dnia 20 sierpnia 2007 r. dotyczące opieszałości w załatwieniu jej sprawy przekazano również innym organom wg załączonej kserokopii rozdzielnika (Urząd Miasta W., Wojewoda [...], Prezydent W., Urząd Rady Ministrów, Rzecznik Praw Obywatelskich).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga E. Z. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpoznawanej skarżąca, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o zwrot nieruchomości nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. – tj. nie wniosła stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia (Wojewody [...]). Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy, treści skargi jak również wyjaśnień E. Z. zawartych w piśmie z dnia 19 lipca 2008 r. W ocenie Sądu powoływane przez skarżącą pismo z dnia 7 czerwca 2006 r. (skierowane do Wojewody [...] i przekazane do wiadomości Urzędu Miasta W.) oraz pismo z dnia 20 sierpnia 2007 r. (skierowane do Urzędu Miasta W., Wojewody [...], Prezydenta W., Urzędu Rady Ministrów, Rzecznika Praw Obywatelskich) nie są zażaleniami, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. a jedynie kolejnymi wnioskami (kierowanymi do różnych organów) o zwrot nieruchomości i zajęcie się jej sprawą. Wniesienie zaś skargi przed złożeniem ww. środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności.
W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.