Uzasadnienie
H. B. i B. A. wnieśli w dniu 28 lutego 2006 r. skargę na bezczynność Ministra Transportu i Budownictwa zarzucając, że złożony przez nich w dniu 1 października 2001 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1955 r. odmawiającej byłym współwłaścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...] nie został do dnia wniesienia skargi rozpoznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił następujący stan faktyczny. Radca prawny B. O. w imieniu skarżących wniósł w dniu 1 października 2001 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1955 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które ten wniosek, dopuszczając się zwłoki, przekazało zgodnie z właściwością do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu [...] czerwca 2002 r. Organ wezwał pełnomocnika skarżących do złożenia dokumentów potwierdzających następstwo prawne po byłym współwłaścicielu E. B. oraz do wskazania następców prawnych po byłych współwłaścicielach F. S. i H. S.. Pełnomocnik skarżących w dniu 27 października 2003 r. wniósł o ustanowienie kuratora spadku, bowiem poszukiwania spadkobierców po F. S. i H. S. nie przyniosły rezultatu. Organ nie zawieszając postępowania w dniu 8 grudnia 2003 r. podjął działania mające na celu ustalenie kręgu spadkobierców po byłych współwłaścicielach.
Ustalenie tych osób zakończyło złożenie w dniu 28 czerwca 2005 r. postanowienia o nabyciu praw do spadku po F. S. wcześniej ustalono spadkobierców po H. S.. W dniu 18 października 2005 r. radca prawny R. R. w imieniu skarżących wezwał Ministra Infrastruktury do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na ten wniosek Minister Transportu i Budownictwa wezwał radcę prawnego R. R. do złożenia pełnomocnictwa. R. R. złożył pełnomocnictwo substytucyjne od radcy prawnego B. O. udzielone w dniu 1 stycznia 2004 r. W dniu 20 grudnia 2005 r. organ wezwał do złożenia pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1955 r., bowiem pełnomocnictwo dla radcy prawnego B. O. było udzielone do prowadzenia innej sprawy. W dniu 28 lutego 2006 r. R. R. a w imieniu swoich mandantów wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność, zaś przy piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. złożył żądane pełnomocnictwo dla B. O. i pełnomocnictwo substytucyjne dla siebie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że wniosek z dnia 1 października 2001r. został przesłany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. według właściwości do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu 12 czerwca 2002 r. i do dnia 28 lutego 2005 r. tzn. przez okres 32 miesięcy organ nie wydał żadnego orzeczenia w sprawie. Organ zlecił innym organom administracji państwowej ustalenie następców prawnych byłych współwłaścicieli, jednak czynności te podejmowane były przez te organy zbyt opieszale.
Zwłoka organów niższego stopnia, którym powierzono uzupełnienie brakujących dokumentów mających na celu ustalenie następców prawnych nie może być uznana za przeszkodę uzasadniającą nie załatwienie sprawy w terminie ustawowym. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 1995r. IV SAB 53/95 ONSA 1996 nr 4 poz. 179 "Bezczynność lub zwłoka jednego z ogniw struktury administracyjnej organów administracji rządowej, przyczyniająca się do niezałatwienia sprawy w terminie ustalonym w przepisach prawa, nie może być zakwalifikowana jako przyczyna niezależna od organów w rozumieniu art. 35 § 5 kpa."
Nie stanowi także okoliczności usprawiedliwiającej zwłokę organów fakt, że pełnomocnik skarżących oraz jego substytut, wezwani przez organ, nie wykazali niezwłocznie swojej legitymację do występowania w sprawie.
Mając na uwadze, że organ nie wydał decyzji w terminie przewidzianym w art. 35 § 1 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zaś o kosztach orzekł z mocy art. 200 tej ustawy.