Uzasadnienie
W dniu 25 czerwca 2007 r. wpłynęła do Rady Miasta W., kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga J. M. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie cyt. "zwrotu nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność poprzedników prawnych skarżącej a przekazanej z naruszeniem prawa pod budowę osiedla [...]".
Jak wynika to z treści akt administracyjnych nadesłanych przez organ J. M. wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem w dniu 5 marca 2005 r. Nadmienić wypada, że wprawdzie samego pisma w aktach administracyjnych brak, ale powyższy fakt potwierdza pismo z Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. z dnia 26 kwietnia 2005 r. nr [...] (k. 18 akt adm.).
Z kolei z treści pisma skarżącej z dnia 4 grudnia 2007 r., uzupełniającego skargę wynika, że z zażaleniem na bezczynność Prezydenta W. w w/w sprawie skarżąca wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (za radą Rzecznika Praw Obywatelskich), ale dopiero w dniu 2 listopada 2007 r. (k. 89 i 92 akt sądowych).
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu. Warunkiem jednak rozpoznania merytorycznie skargi przez Sąd jest wcześniejsze tj. przed wniesieniem skargi do Sądu, wyczerpanie środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W związku z powyższym, ponieważ - jak wyżej wspomniano – J. M. wystąpiła z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a. dopiero w kilka miesięcy po wniesieniu skargi do Sądu, należało uznać, że wniesienie w tych okolicznościach przedmiotowej skargi do Sądu było niedopuszczalne - na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy procesowej.