Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lutego 2014 r. H.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] stwierdzającą, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1952 r., nr [...], odmawiające dotychczasowym właścicielom B. i J. małż. B. przyznania prawa własności czasowej do gruntu - nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. kw nr [...]dot. nazwa nr [...] dz. [...] w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej lokali mieszkalnych nr [...] oraz udziałów przypadającym tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, wydane zostało z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzającą jego nieważność.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi.
Pismem procesowym z dnia 18 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa ww. skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd chyba, że uzna, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 Ppsa. Skoro przesłanki te nie wystąpiły, Sąd jest cofnięciem skargi związany.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.