Uzasadnienie
Uzasadnienie
M. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Skarżąca podała, że wniosek o użytkowanie wieczyste złożyła w 1996 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., do którego wystąpiła z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie wydało postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], którym zobowiązało na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącej do 30 listopada 2003 r. Zobowiązany organ nie wydał stosownej decyzji.
Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i podał, że ustanowienie użytkowania wieczystego tej nieruchomości wymaga uprzedniego podziału działki nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2004 r. dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru wyraził zgodę na podział nieruchomości. Grunt objęty był planem ogólnym z 28 września 1992 r., według którego znajdował się na terenie przeznaczonym pod funkcje mieszkalno-usługowe w strefie ochrony prawnej konserwatora zabytków. Zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 1999 r., sygn. IV SA 787/98, stwierdził, że organ w sprawie o ustanowienie użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st.
Warszawy powinien rozważyć zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie podejmowania decyzji. Jeżeli tego nie zrobił, to naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ustalenia te nie mogą odnosić się do projektu planu, ani innych dokumentów poprzedzających uchwalenie planu. Wobec tego 2 sierpnia 2004 r. skierowano do Biura Naczelnego Architekta m.st. Warszawy prośbę o opinię urbanistyczną, czy w przyszłym planie przewiduje się zmianę dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu, która kolidowałaby z ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz skarżącej. Obecnie trwa procedura wyłonienia w trybie przetargu rzeczoznawcy majątkowego, który ustali wartość nieruchomości do celu określenia wysokości czynszu symbolicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona. Skarżąca wnosząc zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta W. w terminach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego wyczerpała środek zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zatem skargę pod tym względem należało uznać za dopuszczalną.
Prezydent w odpowiedzi na skargę przedstawia okoliczności, które spowodowały, że dotychczas nie została wydana decyzja w przedmiocie użytkowania wieczystego. Sąd nie uznał podanych przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie za usprawiedliwiające oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę powołana została ustawa z 27 marca 2003 r., ale organ nie wypowiedział się co do jej skutków dla niniejszej sprawy, a z dalszej części odpowiedzi na skargę wynika, że podejmuje czynności zmierzające do ustalenia przyszłych zamierzeń co do planu, który obejmował będzie przedmiotową nieruchomość. Takie przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania oznacza sprzeczność w ocenie obowiązującego prawa i nie usprawiedliwia bezczynności organu. Uzasadnieniem zwłoki nie jest też powołana konieczność wyłonienia rzeczoznawcy w celu ustalenia wartości nieruchomości zwłaszcza, gdy się zważy, że wszelkie terminy załatwienia sprawy zostały znacznie przekroczone.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 149 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.