Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. G. i M. C. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyznaczyło Prezydentowi W. termin załatwienia sprawy do dnia [...] lutego 1995 r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podał, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] zawiesił postępowanie o ustanowienie użytkowania wieczystego w/w nieruchomości do czasu ustalenia następców prawnych byłych współwłaścicieli nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś doczynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r. I SA 1360/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87).
Stosownie do art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99).
Tak więc, jeżeli w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynności, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
Wykładnię art. 161 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. W powyższej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 161 § 1 pkt 3 powyższej ustawy ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
W rozpoznawanej sprawie - po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie a przed dniem jej rozpoznania przez Sąd -
Prezydent W. wydał postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie o ustanowienie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] maja 2010 r.
Ta okoliczność powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Prezydenta W. stała się bezprzedmiotowa i postępowania należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.