Uzasadnienie
W. D. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Dzielnicy W. w sprawie uregulowania przez niego stanu prawnego nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. W toku postępowania sądowego w miejsce skarżącej wstąpił jej następca prawny E. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem doręczonym E. D. w dniu 26 grudnia 2004 r. wezwał go do wyjaśnienia czy przed wniesieniem skargi do sądu W. D. złożyła przewidziane w art. 37 kpa zażalenie na bezczynność Prezydenta W, sąd zwrócił się również o nadesłanie kopii tego wniosku.
W piśmie z dnia 27 grudnia 2004 r. E. D. oświadczył, że skarżąca nie składała zażalenia na bezczynność Prezydenta W. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 kpa w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Skoro skarżącej przysługiwało prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia, z którego to prawa W. D. nie skorzystała, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.