Uzasadnienie
Pismem datowanym na 15 czerwca 2007 r. J. B., reprezentowana przez adwokata J. F. złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...], polegającą na nierozpatrzeniu przez ten organ złożonego w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia na bezczynność Prezydenta W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić, albowiem jest ona niedopuszczalna.
Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z przywołanym przepisem skarga na bezczynność organu administracji (pkt.
- 8) przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których organ administracji ma obowiązek wydać: 1) decyzję administracyjną;
- 2) postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Wojewody [...] nie mieści się w katalogu wskazanym powyżej.
Przedmiotem skargi jest niezałatwienie przez organ zażalenia złożonego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.).
Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest szczególnym środkiem przysługującym stronie postępowania, mającym całkowicie inny charakter aniżeli zażalenie, o którym mowa w art. 141 - 144 k.p.a.
Rozpatrując to zażalenie organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Na podstawie art. 37 § 2 w związku z art. 123 § 1 oraz art. 141 § 1 k.p.a. uznać należy, iż sprawy te są załatwiane postanowieniem, które nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (nie przysługuje na nie zażalenie, nie jest postanowieniem kończącym sprawę, czy też rozstrzygającym ją co do istoty).
Postanowienia te nie podlegają zatem zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu właściwą drogą do osiągnięcia przez skarżącą zakładanego przez nią celu, tj. spowodowania merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej przez Prezydenta W., jest wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji (co też skarżąca równolegle uczyniła).
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak na wstępie.