Uzasadnienie
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca), pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. o przyznanie gruntu zamiennego w stosunku do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej p numerze [...] o powierzchni [...] m2, objętej dawną księgą hipoteczną o numerze hipotecznym [...] i nazwie [...] re. [...].
Skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] maja 2015 r. złożyła zażalenie na bezczynność organu, które do dnia wniesienia skargi
Prezydent [...] w piśmie z dnia [...] października 2016 r. wyjaśnił że akta sprawie oznaczonej jako [...] hip. [...] lit [...] nr [...] zostały przekazane do tutejszego sądu w związku ze skargą na niewykonanie wyroku w sprawie I Sab/Wa 175/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z par. 1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Wniosek o przyznanie nieruchomości zamiennej został złożony w dniu [...] listopada 2014 r. Od tej więc daty rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 3 Kpa. Pomimo jego upływu Prezydent nie zakończył postępowania w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem.
Co do charakteru bezczynności organu Sąd uznał, że bezczynność, której się on dopuścił nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Sąd podkreśla w tym miejscu, że jak wynika z akt sprawy, Skarżąca oprócz wniosku o przyznanie nieruchomości zamiennej, wystąpiła również w dniu [...] listopada 2014 r. z wnioskiem o wypłatę odszkodowania w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, informując, że jest następcą prawnym spadkobierców dawnych właścicieli oraz wniosła o dopuszczenie jej od udziału w postępowaniu o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość toczącym się z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku.