Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2015 r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie błędów pisarskich w orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...].
Skarżący wskazał, że Kolegium nie wydało żadnej decyzji, ani postanowienia w ww. sprawie. W związku z powyższym skarżący zarzucił Kolegium naruszenie art. 35 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
- 23) – dalej jako "k.p.a." i wniósł o ukaranie organu grzywną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Kolegium wskazało, że P. S. nadsyła do Kolegium liczną korespondencję, w której składał bardzo liczne wnioski, m.in. o: sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postepowań, wyłączenia członków Kolegium. Ponadto wnosił odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Kolegium kierując się treścią art. 239 § 1 kpa. pozostawiło powtarzające się żądania tej osoby bez biegu. Podania, które nie dotyczyły spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 kpa. oraz art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, jak również wnioski, których treść była identyczna z wnioskami już wcześniej rozstrzygniętymi zostały zgromadzone w segregatorach i pozostały nierozpoznane. Podkreśliło, że w Kolegium znajduje się [...] segregatorów, zawierających wnioski P. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 149 § 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto w myśl § 2 powołanego art. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Z uwagi na to, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność organu decydujący jest stan faktyczny sprawy z momentu orzekania przez sąd administracyjny, a do dnia wyrokowania nie został rozpoznany przedmiotowy wniosek, zatem działanie Kolegium stanowiło naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. Z artykułu tego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Powyższe okoliczności obligowały Sąd do wyznaczenia organowi terminu na załatwienie przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie powyższego wniosku nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, co uzasadnia wyznaczenie miesięcznego terminu załatwienia sprawy.
Ponadto Sąd uznał, że bezczynność Kolegium nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż nie każde naruszenie prawa, wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy naruszenie prawa ma charakter rażący powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność ma charakter rażący, jeżeli brak działania organu w sposób oczywisty pozbawiony jest jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I OSK 722/15 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oceniając, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd uwzględnił znane mu z urzędu okoliczności dotyczące składania przez skarżącego licznych żądań wszczęcia postępowań administracyjnych (od kilku do kilkunastu żądań dziennie). Ponadto organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że posiada [...] segregatorów, zawierających wnioski P. S., dotyczące m.in.: sprostowania oczywistych omyłek, uzupełnienia pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postepowań, wyłączenia członków Kolegium. Osoba ta wnosiła odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Prowadzi ona bowiem korespondencję z organem, inicjując tak liczną liczbę spraw, że jej działania sparaliżowały w istocie prace organu w bardzo poważnym stopniu. Przy czym składane wnioski nie są nakierowane na ochronę jej uprawnień, lecz w dużej części ich celem jest wszczęcie jak największej liczby postępowań.
W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe fakty, nie można uznać, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tych przyczyn Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 3 wyroku.