Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2020 r. J. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta [...] postępowania w przedmiocie wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] ozn. hip [...] nr [...] dz. [...].
W skardze wskazano, że postępowanie w przedmiocie ww. wniosku zostało zakończone decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...], jednak zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych nie wpływa to na dopuszczalność skargi na przewlekłość postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
Wobec powyższego wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania poprzez wydanie ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ppsa.