Uzasadnienie
B.T., H.C. i T.T. reprezentowani przez adw. K.K. pismem z dnia 17 lutego 2014 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania ich odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] (sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] w [...] z dnia [...] lutego 1976 r. Nr. [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] m2.
Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 35 oraz art. 36 kpa i wnieśli o zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi opisano przebieg dotychczasowego postępowania podkreślając, że w dniu 2 maja 2013 r. złożyli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., które do dnia wniesienia skargi nie zostało przez organ rozpoznane.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że w dniu [...] marca 2014 r. wydana została decyzja nr [...] uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i przekazująca sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżących adw. K.K. wniósł podobnie jak i organ o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 2 powołanej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W myśl natomiast art. 149 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zaznaczyć także trzeba, że zgodnie art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa).
W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucili Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju bezczynność w przedmiocie rozpoznania ich odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] (sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...]).
Zauważyć należy, że z analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznając odwołanie skarżących od decyzji Wojewody [...] przekroczył terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 kpa i naruszył zasady postępowania określone w powołanych wyżej przepisach kpa.
Mając jednak na uwadze charakter przedmiotowej sprawy, a także fakt, że w dniu [...] marca 2014 r. organ rozpoznał odwołanie skarżących wydając w sprawie decyzję, Sąd uznał, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Jednocześnie wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego wyżej art. 149 § 1 ppsa, sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji wydania zaś przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe.
Jak wyżej wskazano, decyzją [...] marca 2014 r. nr [...] organ rozpoznał odwołanie skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.
Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra decyzji z dnia [...] marca 2014 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności powołanego orzeczenia. Oczywiste bowiem jest, że Minister załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku. Tym samym w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy 149 § 1 w związku z art. 120, art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 i art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.