Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2004 r. I. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...], który od dnia [...] sierpnia 2002 r. nie wydał decyzji w przedmiocie przejęcia nieruchomości o pow. [...] m², położonej we wsi M. Gmina L., wpisanej w kw jako "[...]", pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr [...]. Skarżąca podnosi także, iż bieg sprawy jest hamowany przez Urząd Marszałkowski, który nie dostarcza koniecznych dokumentów, pomimo ponagleń i pism, umożliwiających Wojewodzie podjęcie decyzji.
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 862 ze zm.) nieruchomości będące we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Pismami z dnia [...] listopada 2002 r. i [...] listopada 2003 r. Wojewoda zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego o przekazanie niezbędnej dokumentacji, umożliwiającej potwierdzenie nabycia przez Województwo [...] z dniem [...] stycznia 1999 r. gruntu zajętego pod drogę. W dniu [...] listopada 2003 r. Wojewoda wystąpił także do wnioskodawczyni i pozostałych spadkobierców o przedłożenie odpisu księgi wieczystej przedmiotowego gruntu.
Wobec nieprzekazania organowi żądanej dokumentacji brak było podstaw do wydania decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 73 powołanej wyżej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach określonych w pkt 1 – 4, a więc w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż określone w pkt 1 -3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nieprzesłanie przez Urząd Marszałkowski żądanych przez Wojewodę [...] dokumentów nie mieści się z żadnym z wymienionych wyżej rozstrzygnięć organów administracji, które w razie bezczynności mogłyby być zaskarżone do sądu administracyjnego, wniesiona skarga została zatem potraktowana jako skarga na bezczynność Wojewody [...], który jest organem właściwym do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art. 73 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenie należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Obowiązek wykorzystania tych środków prawnych nie dotyczy tylko bezczynności naczelnych organów administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ w tym przypadku nie ma organu wyższego stopnia, do którego można byłoby wnieść stosowne zażalenie.
Organem wyższego stopnia dla wojewody działającego na podstawie art. 73 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną jest Minister Infrastruktury, co wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2002 r., sygn. OPS 1/02 (ONSA 2003, z. 1, poz.
3) i do niego należało wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z akt sprawy i oświadczenia skarżącej wynika, że zażalenie takie nie zostało wniesione. W związku z tym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Sąd zauważa także, że niniejsze orzeczenie nie zamyka skarżącej możliwości ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność Wojewody [...], po uprzednim złożeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wobec powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.