Uzasadnienie
J. K. oraz J. K. pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...], w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn nr hip. "[...]" [...].
Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2016 r. Sąd nakazał przekazać skargę Prezydentowi [...]. Skarga wpłynęła do organu w dniu 13 stycznia 2016 r.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Sąd wezwał skarżących do nadesłania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, odpisu wniesionego przez skarżących zażalenia na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul.[...], skierowanego do organu wyższego stopnia – Wojewody [...], złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a."
W odpowiedzi w piśmie z dnia 5 maja 2016 r., skarżący wskazali, że w dniu 5 maja 2016 r. skierowali pismo do Wojewody [...], którego kserokopię załączyli do pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Wprawdzie skarżący w dniu 5 maja 2016 r. (data prezentaty na piśmie), wnieśli do Wojewody [...] pismo odnoszące się do bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość, które można potraktować jako zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., jednakże zrobili to po, a nie przed wniesieniem skargi do Sądu. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i na podstawie art. 54 § 1 p.p.s.a. przekazana do organu. Skarga wpłynęła do Prezydenta w dniu 13 stycznia 2016 r. i dzień ten należy uznać jako datę wniesienia skargi do Sądu.
W konsekwencji niewyczerpanie przez stronę środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, skutkuje jej niedopuszczalnością. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.