Uzasadnienie
S. F. (dalej powoływany jako skarżący) w dniu 3 lipca 2008 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. nr [...] o stwierdzeniu nieodpłatnego nabycia przez Gminę R. z mocy samego prawa własności w części dotyczącej działki nr [...] obr. [...].
Uzasadniając skargę, skarżący podniósł, co następuje:
Wnioskiem z dnia 10 października 2007 r. skarżący wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...].
W związku z powyższym wnioskiem Minister wystąpił do Wojewody [...] o przesłanie akt sprawy zakończonej powołaną decyzją komunalizacyjną.
W związku z brakiem rozstrzygnięcia, skarżący pismem z 14 maja 2008 r. wystąpił z prośbą o wyjaśnienie opóźnienia i ewentualne przyśpieszenie rozstrzygnięcia sprawy.
W odpowiedzi organ poinformował, że powodem opóźnienia jest brak odpowiedzi ze strony Wojewody [...].
Zdaniem skarżącego powyższy stan faktyczny nie może usprawiedliwiać bezczynności.
W odpowiedzi na złożoną skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podano, że podejmowane przez organ czynności zmierzające do uzyskania akt sprawy nie mogą być kwalifikowane jako przewlekłe prowadzenie sprawy, a tym bardziej bezczynność. Organ niezwłocznie wystąpił do Wojewody [...] o przesłanie akt postępowania komunalizacyjnego. Ponadto z uwagi, że sprawa dotyczy akt sprawy zakończonej kilkanaście lat temu mogą pojawić się problemy techniczne związane z odnalezieniem akt. Dodatkowo organ wskazał, że pismem z dna 5 lipca 2008 r. ponownie wystąpił do Wojewody o przesłanie akt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa), a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa). Przy czym z przepisu art. 35 § 1 i 2 Kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy.
W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawania przez organ w bezczynności. Organ pozostaje zatem w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 kpa oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu.
W świetle powyższych wymogów – oceniając działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ ten nie dołożył należytych starań, aby sprawę szybko załatwić. Zwrócenie się w październiku 2007 r. i nie podejmowanie jakichkolwiek działań do lipca 2008 r., kiedy to organ wystąpił ponownie o przesłanie akt oznacza, że pozostaje on w zwłoce w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego. W przedmiotowej sprawie nie chodziło bynajmniej o uzyskanie obszerny akt postępowania zakończonego kilkadziesiąt lat temu, lecz kilkustronicowych akt postępowania komunalizacyjnego.
Podobne stanowisko wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności należy przywołać wyrok z dnia 3 listopada 1999 r. (sygn. akt I SAB 155/99. Lex nr 47278), w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że: "Brak akt, konieczność zebrania materiału dowodowego, czy powstanie zaległości nie może być okolicznością usprawiedliwiającą bezczynność organu w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnymi (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), ale są obrazem niedowładu organizacyjnego organu.".
W ocenie Sądu postępowanie organu w niniejszej sprawie w pełni uzasadnia przyjęcie, iż skarga jest zasadna. Wniosek z dnia 10 października 2007 r. nie został jeszcze przez Ministra rozpoznany. Zwłoka w wydaniu decyzji została zawiniona przez organ, który nie działał w sprawie szybko – a ponownie o akta sprawy wystąpił z dużym opóźnieniem, nie dokładając tym samym należytych starań, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i szybko załatwić sprawę.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.