Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 czerwca 2009 r. W. J., E. J., A. S., W. O., M. O., W. O., M. U. i J. U., działający przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpoznaniu wniosku z dnia 28 października 2005 r. o przyznanie odszkodowania za szkodę poniesioną na skutek wydania orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1951 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr [...] oraz utrzymującej go w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r. nr [...], których nieważność w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej tereny działek budowlanych przeznaczonych do użytku mieszkańców bloku budowlanego oraz na urządzenie wspólnego dojazdu do działek stwierdził Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...].
Z akt administracyjnych organu wynika, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] rozstrzygnął sprawę, zainicjowaną powyższym wnioskiem, odmawiając przyznania odszkodowania.
Skoro decyzja Ministra została wydana przez organ po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem jej przez Sąd, należy uznać, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem organ podjął czynności i wydał akt, których dotyczyła skarga wniesiona do sądu administracyjnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie kosztów postępowania sądowego w oparciu o art. 201 § 1 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.