Uzasadnienie
B. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że skarga stanowi,,nakaz doręczenia decyzji dla wykonania prawa do obrony, bo przez bezczynność organu jest to niemożliwe". Przedmiotem skargi pozostawała bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 28 czerwca 2018 r., nr 190/BM/WMSP/2018, orzekającej nabycie z dniem 1 stycznia 2016 r. przez Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta m.st. Warszawy nieodpłatnie z mocy prawa własności lokalu mieszkalnego oznaczonego, zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków numerem [...] w budynku przy ul. [...] w [...], wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego działki nr [...] z obrębu [...], przysługującego w dniu 31 grudnia 2015 r. spółce [...] sp. z o.o.
Jak wynika z akt sprawy, wskazana decyzja została doręczona stronom postępowania, tj. Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezydenta m.st. Warszawy oraz Miastu Stołecznemu Warszawie. Ponadto, pismem z 19 marca 2024 r. organ poinformował skarżącego, że ww. decyzja nie może zostać mu doręczona, ponieważ wniosek o doręczenie złożył jako,,jednoosobowy zarząd i jedyny wspólnik" w imieniu nieistniejącego podmiotu [...] sp. z o.o.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, jest zobowiązany do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi.
Kognicja sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organów administracji publicznej wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zatem, merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w sprawach należących do właściwości sądów administracyjnych, gdy skarga dotyczy bezczynności organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – przepis ten odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone w tym przepisie skutki prawne. Czynność doręczenia ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Zatem, skargę jako wykraczającą poza zakres kognicji sądu administracyjnego należało odrzucić.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.