Uzasadnienie
W dniu 24 czerwca 2005 roku K. K. wniósł skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającą na nie rozpatrzeniu wniosku z dnia 17 grudnia 2004 roku w sprawie potwierdzenia spełnienia warunków do otrzymania równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz wypłaty równoważnika za 2003 r. i 2004 r.. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 14 stycznia 2005 roku otrzymał pismo od Ministra Sprawiedliwości, którym został poinformowany o niemożliwości wydania decyzji w sprawie potwierdzenia spełnienia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Taka decyzja może być wydana funkcjonariuszowi Służby Więziennej, zaś w obrocie prawnym pozostaje decyzja personalna nr [...] Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 roku w sprawie zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej. W dniu 25 maja 2005 roku skarżący wniósł w trybie art. 37 kpa zażalenie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie potwierdzenia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu.
Pismem z 17 czerwca 2005 roku Minister Sprawiedliwości poinformował go, że w prawie procesowym nie został przewidziany środek odwoławczy - prawo zażalenia w razie bezczynności naczelnych (centralnych) organów administracji publicznej.
K. K. w skardze powołuje się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2004 roku (sygn. akt OSK 186/04), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 sierpnia 2004 roku (sygn. akt II SA/Wa 1083/04) oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 roku uchylającego decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, gdyż postanowieniem z dnia 5 maja 2005 roku sygn. akt I SA/Wa 21/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, albowiem skarżący wniósł skargę na bezczynność naczelnego organu administracji bez uprzedniego wezwania organu o do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa nie zastępuje wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, tym samym skargę należało odrzucić.
Niezależnie od powyższego organ w całości podzielił argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia 10 lutego 2005 roku (do sprawy I SAB/Wa 21/05). Poza tym stwierdził, że powoływane przez skarżącego nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 roku sygn. akt II SA /Wa 879/05, uchylający decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2005 roku w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej skargi, gdyż wyrok ten nie przesądził o tym czy decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby pozostaje w obrocie prawnym czy nie pozostaje. Tego faktu nie przesądzają również pozostałe wyroki, na które powołuje się skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 roku w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanego na podstawie art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku (Dz. U. z 2002 roku nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) o Służbie Więziennej przewiduje, że decyzje w sprawach potwierdzenia spełnienia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego oraz w sprawie zwrotu wydaje m.in. Minister Sprawiedliwości w odniesieniu do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej i jego zastępców K. K. pełnił funkcję zastępcy dyrektora Generalnego Służby Więziennej.
Powyższa regulacja oznacza, że odmowa przyznania lub przyznanie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest indywidualną sprawą załatwianą w drodze decyzji, do której mają zastosowanie przepisy k.p.a. Wniosek o przyznanie tego świadczenia złożył K. K. w dniu 17 grudnia 2004 roku. Z tą datą stosownie do art. 61§3 kpa nastąpiło wszczęcie postępowania administracyjnego, natomiast art. 104 § 1 kpa stwierdza, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, który to akt załatwia sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji.
Z powyższych przepisów wynika obowiązek wydania decyzji w terminach określonych w art. 35 kpa.Jeśli więc Minister Sprawiedliwości nie wydał w tej sprawie decyzji, to z naruszeniem obowiązujących przepisów pozostawał w zwłoce w załatwieniu tej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Minister Sprawiedliwości nie rozstrzygnął sprawy przez wydanie orzeczenia, które załatwiałoby sprawę co do istoty lub w inny sposób kończyło wszczęte postępowanie. Odpowiedź z 10 stycznia 2005 roku udzielona na wniosek skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu, nie może zastąpić wydania decyzji administracyjnej.Brak rozstrzygnięcia w tej sprawie świadczy o bezczynności Ministra Sprawiedliwości, niezależnie od tego jaka jest sytuacja prawna skarżącego, który twierdzi, że nadal jest funkcjonariuszem Służby Więziennej, czemu zaprzecza Minister Sprawiedliwości oraz niezależnie od tego jaka będzie treść decyzji.
Za niezasadne należy również uznać stanowisko zajęte przez Ministra Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniesioną przez K. K. w dniu 24 czerwca 2005 roku, w której zostało podniesione, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270), natomiast wniósł zażalenie w trybie art. 37 kpa na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie potwierdzenia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Zgodnie z cytowanym wcześniej art. 52 §1 i 2 ustawy o Prawo o postępowaniu (...) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak: zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Taka sytuacja jest w niniejszej sprawie, gdyż skarżący pismem z 25 maja 2005 roku wezwał Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa, bez znaczenia natomiast jest jaka została temu pismu nadana nazwa. Cechą postępowania administracyjnego jest jego odformalizowanie, co oznacza, że na strony postępowania nie został nałożony obowiązek formułowania i precyzowania swych wniosków procesowych na podstawie wyrażeń ustawowych ani obowiązek składania podań w ściśle określonej formie. Z tego też względu o charakterze pisma nie decyduje jego nazwa czy formalne wadliwości terminologiczne, lecz rzeczywista treść wniosków i żądań strony.
Z tych względów na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji.