Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2016 r. (data wpływu do Sądu 3 października 2016 r.) A. K. i H. Z. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], stwierdzającej nabycie przez gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] zajętej pod część ulicy [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m² w obrębie [...].
W skardze zarzucono organowi naruszenie prawa poprzez przekroczenie terminów rozpoznania sprawy określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które ich zdaniem, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucili ponadto organom administracji procedującym w niniejszym postępowaniu administracyjnym nieterminowość i przewlekłość prowadzonego postępowania, a także niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr[...] Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Ponadto organ wskazał, że pismem z dnia 11 sierpnia 2016 r. poinformował strony postępowania, że nie jest możliwe rozpatrzenie złożonych odwołań w terminach określonych w art. 35 k.p.a., z uwagi na duża ilość spraw wpływających do organu. Jednocześnie organ na podstawie art. 36 k.p.a. poinformował strony postępowania o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do dnia 31 grudnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępnie należy wskazać, że przedmiotem kontroli Sądu może być wyłącznie bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w prowadzonym postępowaniu odwoławczym.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie, w związku z wydaniem przez Ministra decyzji z dnia [...] października 2016 r., nr [...] orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie odwołań od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] i wydanie merytorycznej decyzji w sprawie powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Decyzja Ministra stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania odwołań od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] (pkt 2 sentencji wyroku).
Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność (jak w niniejszej sprawie) lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie bowiem odwołanie A. K. z dnia 24 czerwca 2016 r. (data wpływu do organu) i H. Z. z dnia 29 czerwca 2016 r. (data wpływu do organu) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., wpłynęły do Ministra w dniu 1 lipca 2016 r. i od tego momentu dopiero rozpoczął swój bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a., który upłynął w dniu 1 sierpnia 2016 r. Należy zauważyć przy tym, że organ w dniu 11 sierpnia 2016 r. poinformował strony postępowania, że nie jest możliwe rozpatrzenie złożonych odwołań w terminach określonych w art. 35 k.p.a. z uwagi na duża ilość spraw wpływających do organu.
Jednocześnie organ poinformował na podstawie art. 36 k.p.a. strony postępowania o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do dnia 31 grudnia 2016 r. Zauważyć też w tym miejscu trzeba, że Minister ostatecznie rozpoznał odwołania decyzją z dnia z dnia [...] października 2016 r, a więc postępowanie zostało zakończone.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (punkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.