Uzasadnienie
Pismem z 18 lutego 2014 r. J. M., D. Z., K. M. i M. H. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] przy rozpatrywaniu wniosku złożonego przez ich poprzedników prawnych o przyznanie, w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Skarżące domagały się zobowiązania organu przez Sąd do zakończenia powyższego postępowania w terminie nie dłuższym niż 14 dni.
Skargą jest kolejną skargą wniesioną na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości. W efekcie rozpoznania skargi uprzednio wniesionej w tym przedmiocie przez A. S. (będącego także jednym z następców prawnych byłego właściciela), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 28 października 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 196/10 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie Sąd odrzucił wówczas wniesioną przez J. M., D. Z., K. M. i M. H. skargę na bezczynność organu, z uwagi na niewyczerpanie przez nie trybu zażaleniowego, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Obecnie wniesiona przez strony skarga, takim zażaleniem została poprzedzona, a wyznaczony w następstwie rozpoznania zażalenia przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. dwumiesięczny dodatkowy termin załatwienia sprawy, już bezskutecznie ekspirował. Sama sprawa prowadzona jest natomiast od 1994 r., kiedy to "odżył" wniosek dekretowy z 16 sierpnia 1948 r. złożony przez B. S. i J. S., po uprzednim częściowym wyeliminowaniu ze skutkiem ex tunc orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] lutego 1961 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości oraz utrzymującego je w mocy orzeczenia Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1961 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie, wskazując na dotychczasowy przebieg postępowania, jak też wyjaśniając przyczyny zwłoki w załatwieniu sprawy, których upatrywał w jej skomplikowanym charakterze oraz działaniach podejmowanych przez jedną ze stron.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Fundamentalne znaczenie dla dopuszczalności skargi J. M., D. Z., K.M. i M. H. ma fakt, że jest to kolejna skarga wniesiona na bezczynność Prezydenta [...] przy rozpoznawaniu sprawy zainicjowanej wnioskiem złożonym w 1949 r. przez B. S. i J. S. w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W wyniku zaś rozpoznania uprzednio wniesionej w tym przedmiocie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 196/10 wypowiedział się już co do faktu zaistnienia bezczynności organu przy rozpoznawaniu ww. wniosku dekretowego i wyznaczył Prezydentowi [...] dwumiesięczny termin do załatwienia zainicjowanej nim sprawy.
Wprawdzie wyrok ten zapadł w efekcie rozpoznania skargi innego niż obecnie skarżące podmiotu (A. S.), jednakże tożsamość przedmiotowa sprawy administracyjnej, w której organ dopuścił się ocenionej zwłoki i sprawy objętej bezczynnością obecnie zaskarżoną, jest bezsporna. Skoro tak, to ponowne merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność organu w tej sprawie jest w ocenie Sądu procesowo niedopuszczalne. Zważyć bowiem należy, że granice sprawy ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie determinuje czasokres wyznaczony przez autora skargi, ale data zainicjowania postępowania administracyjnego przed organem i data orzekania przez rozpoznający tę skargę sąd.
W tym stanie rzeczy rozpoznanie kolejnej skargi musiałoby obejmować także okres procedowania sprawy administracyjnej, który został już przez sąd prawomocnie oceniony jako stan bezczynności, a w tym zakresie ponowne formułowanie ocen prawnych, w świetle art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), jest niedopuszczalne. Nie sposób również nie dostrzec, że ponowne zobowiązywanie organu na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. do wydania w oznaczonym terminie aktu administracyjnego (a tego oczekują skarżący), wobec nałożenia już takiego obowiązku na skutek rozpoznania pierwszej skargi, prowadzić by musiało do absurdalnej sytuacji, w której ten sam organ zobowiązany by był do załatwienia tożsamej materialnie sprawy administracyjnej w różnych terminach, z których każdy by był dla niego wiążący.
Podkreślić jednocześnie należy, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie zamyka skarżącym drogi ochrony ich praw przed sądem i zwalczania stanu zwłoki. Posiadają one bowiem uprawnienie do złożenia skargi na niewykonanie wyroku z 28 października 2010, zgodnie z treścią art. 154 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Wymierzenie zaś organowi grzywny w ww. trybie - w przypadku uporczywego niewykonywania wyroku sądu - możliwe jest wielokrotnie. Z tego względu fakt wykorzystania już na gruncie niniejszej sprawy tego trybu dyscyplinowania organu przez jedną ze stron postępowania administracyjnego, nie uniemożliwia ponownego z niego skorzystanie, w tym także przez inne strony-.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.