Uzasadnienie
J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku z 30 sierpnia 2012 r., o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] listopada 1975 r., nr [...].
Pismem z 28 maja 2018 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego radcy prawnego K. P. o udzielenie w terminie 7 dni informacji, czy przed wniesieniem do Sądu ww skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, strona skarżąca występowała do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a), a jeśli tak, do nadesłanie odpisu złożonego wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że skarżący nie występował do organu w trybie art. 37 K.p.a, w nadziei na rychłe zakończenie sprawy. Tak się jednak nie stało i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nadal pozostaje bezczynny. Dodatkowo pełnomocnik oświadczył, że jeżeli Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia niniejszej skargi, to w imieniu skarżącego wnosi "o potraktowanie jej jako zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa i naruszenie art. 36 Kpa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej jako "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 37 § 1 K.p.a sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Od dnia 1 czerwca 2017 r. skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w terminie w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a.
W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na przepisy przejściowe zawarte w art. 16 i art. 17 ww ustawy z 7 kwietnia 2017 r.
Zgodnie z art. 16 ww. ustawy zmieniającej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.
Z kolei zgodnie z art.17 tejże ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). Ponadto przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2).
Powyższe oznacza, że jeżeli w przedmiotowej sprawie organ nie zakończył postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z 30 sierpnia 2012 r. i nadal pozostaje w bezczynności, to właściwym środkiem zaskarżenia będzie w niniejszym postępowaniu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie art. 37 § 1 K.p.a., w związku z art. 52 § 2 P.p.s.a - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Podkreślić należy, że art. 52 § 2 P.p.s.a w brzmieniu z przed nowelizacji, również nakładał na skarżącego przed wniesieniem skargi do sądu obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia.
Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego należy, zatem ustalić, czy strona skutecznie wyczerpała tryb z art. 37 § 1 Kpa.
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy, jak również pisma pełnomocnika skarżącego z 14 czerwca 2018 r. wprost wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie występował do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wezwaniem do usunięcia prawa.
W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne.
Jednocześnie wskazać należy, że Sąd nie mógł uwzględnić wniosku strony o potraktowanie skargi jako "zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie (...)". Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują bowiem możliwości aby sąd administracyjny zastępował stronę w jej obowiązkach wynikających z art. 37 Kpa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.