Uzasadnienie
K. D. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 1974 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że pomimo upływu czterech lat od dnia złożenia ww. wniosku, organ nie wydał decyzji w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przyczyną przedłużenia terminu załatwienia sprawy była choroba sprawozdawcy oraz brak odpowiedzi Prezydenta [...] na wezwanie do przekazania informacji dotyczącej trybu wyodrębnienia i sprzedaży lokali w budynku posadowionym na przedmiotowym gruncie.
Zarządzeniem z dnia 20 marca 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wnosił do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.". Jeżeli tak, zobowiązano skarżącą do nadesłania odpisu przedmiotowego wezwania.
Powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 1 kwietnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-14 akt sądowych), jednak do dnia dzisiejszego nie udzielił na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie natomiast z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżąca wystąpiła – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – przed wniesieniem skargi do Sądu, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie jej wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. Pomimo stosownego wezwania z dnia 30 marca 2015 r., skarżąca także nie przedłożyła odpisu takiego pisma Sądowi. W takiej sytuacji wniesienie skargi na bezczynność tego organu uznać należało za niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.