Uzasadnienie
M. S. (dalej zwany "skarżącym") pismem z 14 maja 2024 r. zatytułowanym jako "ponaglenie", wniósł skargę na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w rozpoznaniu jego wniosku z 13 grudnia 2023 r. złożonego w przedmiocie zajęcia stanowiska dotyczącego waloryzacji świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, analogicznie do wzrostu wysokości świadczenia wychowawczego.
Przebieg postępowania w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem przedstawia się następująco.
Złożony przez skarżącego wniosek z 13 grudnia 2023 r. został skierowany do Rzecznika Praw Obywatelskich. Wniosek ten zawierał przedstawienie stanowiska skarżącego odnoszącego się do konieczności uwzględnienia osób niepełnosprawnych, pobierających świadczenie na podstawie ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. z 2023 r. poz. 156) w katalogu osób, którym przysługuje świadczenie wychowawcze. Skarżący powołując art. 11 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1058) zwrócił się o podjęcie interwencji przez Rzecznika Praw Obywatelskich w kwestii zaistniałej, w jego ocenie, luki w przepisach.
Wniosek ten został przekazany przez Rzecznika Praw Obywatelskich do Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych przy piśmie z 27 grudnia 2023 r.
Skarżący pismem z 12 marca 2024 r. zwrócił się do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z pismem zatytułowanym "ponagleniem", o przekazanie informacji w przedmiocie stanu sprawy zainicjowanej wniesionym przezeń wnioskiem. Skarżący powołał przy tym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. 572 t.j., powoływanej dalej jako "Kodeks postępowania administracyjnego") odnoszące się do terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.
Skargę na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dokładnie Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, będącego sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ww. Ministra) wniósł skarżący w piśmie datowanym na 14 maja 2024 r. Skarżący zażądał stwierdzenia bezczynności ww. organu.
W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przedstawił przebieg czynności związanych z procedowaniem wniosku złożonego przez skarżącego, jednocześnie wnosząc o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 t.j., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności.
Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 p.p.s.a. który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, opinie i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760) jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9).
Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.).
Jeżeli sąd administracyjny stwierdzi brak właściwości do rozpoznania skargi, wówczas skarga podlega odrzuceniu, w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Przedmiotem wniesionej przez skarżącego skargi jest bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w rozpoznaniu wniosku z 13 grudnia 2023 r. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się o zajęcie stanowiska w przedmiocie ewentualnych niezgodności konstytucyjnych regulacji dotyczących świadczeń wychowawczych i uzupełniających.
Wyjaśnić przy tym należy, że odpowiedź na złożony w tym przedmiocie wniosek nie stanowi aktu lub czynności podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej, przewidzianej dla aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a zatem i zarzut skarżącego ujęty w treści jego skargi, odnoszący się do bezczynności Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rozpoznania wniosku, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.