Uzasadnienie
W dniu 18 maja 2005 r. K. H. przez swojego pełnomocnika adwokata J. Z., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania jej jako następczyni prawnej byłych właścicieli użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] oraz zwrotu własności budynku znajdującego się na tym gruncie wnosząc jednocześnie o zobowiązanie Prezydenta. W. do wydania decyzji w sprawie w zakreślonym przez Sąd terminie.
W uzasadnieniu podniesiono, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] września 1994 r., nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] opisanego wyżej oraz utrzymującej to orzeczenie w mocy decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] października 1950 r., nr [...]. Postępowanie administracyjne w sprawie nieważności zostało ostatecznie zakończone decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w sposób korzystny dla K. H. Do chwili wniesienia skargi Prezydent W. nie wydał decyzji w sprawie, wynajdując zdaniem skarżącej, coraz to nowe zagadnienia, które uniemożliwiały mu wydanie decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w dniu [...] sierpnia 2004 r. wydało postanowienie nr [...] wyznaczające Prezydentowi W. termin do załatwienia sprawy do dnia 20 października 2004 r. Pomimo upływu tego terminu Prezydent W. takiej decyzji nie wydał.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prezydent W. wniósł o uznanie zarzutów skargi za nieuzasadnione i jej oddalenie podnosząc, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie dotyczącej ustanowienia prawa użytkowanie wieczystego do przedmiotowego gruntu oraz zobowiązał strony do wystąpienia do właściwego sądu powszechnego z wnioskami o sprostowanie postanowienia Sądu Powiatowego dla W. o sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J. H. Pismem procesowym z dnia 19 sierpnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej adwokat J. Z. podtrzymał w jej imieniu skargę na bezczynność Prezydenta W. pomimo wydania przez Prezydenta W. w dniu [...] sierpnia 2005 r. postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne.
Podniósł, że postanowienie to nie jest ostateczne, gdyż strony tego postępowania złożyły od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W dniu 24 listopada 2002 r. pełnomocnik K. H. złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego uznając, że toczące się postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zdaniem wnioskodawcy, od rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego może zależeć rozstrzygnięcie sprawy przed sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, przy czym określenie "stało się" - oznacza w utrwalonym orzecznictwie ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy (vide postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA/Łd 2465/97, OSP 1999/12/214).
Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, gdyż skarga na bezczynność Prezydenta W. została wniesiona w dniu 18 maja 2005 r., a po jej wniesieniu zaistniały okoliczności uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe.
W dniu [...] sierpnia 2005 r. (a zatem przed rozpoznaniem skargi przez sąd) Prezydent W. wydał bowiem postanowienie zawieszające postępowanie administracyjne, w którym zobowiązał strony do sprostowania postanowienia Sądu Powiatowego dla W. o sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J. H. Z dniem wydania powyższego postanowienia ustała zatem jego bezczynność ponieważ przestał istnieć przedmiot sprawy.
W postępowaniu na bezczynność Sąd nie ocenia merytorycznie podjętej przez organ decyzji, tylko bada czy organ w ogóle podjął czynności zmierzające w efekcie do zakończenia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie organ działał niewątpliwie w sposób przewlekły, jednak na dzień orzekania nie pozostawał już w bezczynności.
Bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy jest, czy postanowienie to stało się prawomocne, czy też zostało zaskarżone przez strony. Dlatego też Sąd oddalił na rozprawie wniosek pełnomocnika K. H. o zawieszenie postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.