Uzasadnienie
W dniu 18 maja 2010 r. K. I. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność S. K. O. w W. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. W odpowiedzi na skargę S. K. O. w W. podniosło, że w dniu [...] czerwca 2010 r. organ wydał decyzje odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Burmistrza Gminy W. z dnia [...] września 2000 r. nr [...] i wniosło o umorzenie przedmiotowego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87)
Zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W trybie wskazanego art. 149, Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. O. w W. w dniu [...] czerwca 2010 r. wydało decyzję nr [...] którą odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] września 2000 r. nr [...].
Skoro powyższa decyzja została wydana przez organ po wpłynięciu skargi do Sądu, ale przed jej rozpoznaniem Sąd uznał, że organ załatwił sprawę merytorycznie i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem postępowania sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.