Uzasadnienie
P. S., pismem z dnia [...] października 2015, r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że do dnia jej złożenia Kolegium nie wydało żadnego postanowienia ani decyzji w sprawie. Wskazał ponadto, że pismem z dnia [...] października 2015 r. (w aktach sprawy) wezwał Kolegium do zaprzestania i usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z akt administracyjnych Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] odmówił wyjaśnienia wątpliwości strony co do treści decyzji z dnia [...] września 2014 wydanej przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. P. S., pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. S., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...].
P. S. pismem z dnia [...] października 2015 r. wezwał Kolegium do zaprzestania i usunięcia naruszenia prawa przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., natomiast w dniu [...] października 2015 r. wniósł wskazaną na wstępie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania zażalenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.
Jak wynika z akt w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] rozpoznało zażalenie skarżącego na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie, dlatego postępowanie sądowe w zakresie wniosku skarżącego o wyznaczenie terminu organowi do załatwienia sprawy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć.
Wydanie przez organ decyzji lub postanowienia nie zwalnia Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Użycie bowiem w art. 149 § 1a p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.
O rażącym naruszeniu prawa można zaś mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSAz23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13).
Przepis art. 35 § 3 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organ obowiązek załatwienia sprawy w postępowaniu zażaleniowym w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę okoliczności związane z wydaniem przez organ postanowienia załatwiającego przedmiotowy wniosek oraz bardzo nieznacznym okresem pozostawania organu w bezczynności (zaledwie około dwóch miesięcy) Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazać także należy, że Sąd wziął również pod rozwagę znaczną ilość korespondencji i bardzo liczne wnioski, które skarżący kieruje do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], występując z różnego rodzaju żądaniami, które często nie mają żadnego związku z realizacją jego praw podmiotowych, lecz jak się wydaje z chęcią paraliżowania prac organu. Fakty te znane są Sądowi z urzędu, z uwagi na bardzo liczne skargi, które skarżący kieruje do Sądu na akty Kolegium oraz bezczynność tego organu.
W związku z wyżej podniesionymi okolicznościami, Sąd, na podstawie art. 119 pkt 4, art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.