Uzasadnienie
J. M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że strona nie wykorzystała wszystkich środków zaskarżenia, które przysługują w postępowaniu administracyjnym.
Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, J. T. zmarł w dniu [...] grudnia 1949 r. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1951 r. wydanym przez Prezydium Rady Narodowej W. l.dz. [...] odmówiono mu przyznania prawa własności czasowej do opisanej wyżej nieruchomości [...] i stwierdzono przejęcie jej własności na rzecz Skarbu Państwa.
Wnioskiem z dnia 6 czerwca 1999 r. następcy prawni J. T. – do których należy m.in. J. M. wystąpili o stwierdzenie nieważności wspomnianego wyżej orzeczenia administracyjnego.
Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymaną w mocy własną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] - odmówiło stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia.
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2002 r. w sprawie o sygn. akt I SA 428/01 obie decyzje Kolegium zostały uchylone ze względu na fakt, że w chwili wydawania orzeczenia administracyjnego w 1951 r. adresat ich – J. T. już nie żył, a zatem zostało ono skierowane do osoby nieżyjącej.
W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność w/w orzeczenia administracyjnego – w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność komunalną, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2003 r. ten sam organ stwierdził nieważność orzeczenia z 1951 r. w całości, z uwagi na okoliczność, iż cały grunt przedmiotowej nieruchomości [...] stanowi własność komunalną.
W dniu [...] października 2003 r. Prezydent W. decyzją nr [...] odmówił następcom prawnym J. T. przyznania prawa wieczystego użytkowania do gruntu stanowiącego nieruchomość położoną przy ulicy [...]. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie i w dniu 10 grudnia 2003 r. odwołanie to wraz z aktami sprawy zostało przekazane do instancji odwoławczej celem rozpoznania.
W dniu 27 maja 2003 r. J. M. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta. W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w oparciu o przepis art. 160 k.p.a. Wniosek ten był następnie wielokrotnie monitowany. Na monity te skarżący nie otrzymywał od organu odpowiedzi.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2004 roku sygn. akt I SAB 53/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. M. złożoną na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że warunkiem dopuszczalności wniesienia do Sądu tego rodzaju skargi jest wg przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wykorzystanie przez stronę wszystkich środków zaskarżenia, które przysługują jej w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przed organami. W przypadku bezczynności organu, kodeks postępowania administracyjnego przewiduje prawo wniesienia przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który to organ, w sytuacji gdy zażalenie jest uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin na załatwienie sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaniedbań. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący nie składał takiego zażalenia.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zobowiązało Prezydenta W. do podjęcia czynności w zakresie wniosku J. M. z dnia 27 maja 2003 roku o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną w W. przy ul. [...] - w terminie do dnia 31 marca 2005 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę należy uznać za uzasadnioną. Przywołanym wyżej orzeczeniem z dnia [...] marca 2005 roku Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W., Prezydent W. (którego bezczynności skarga dotyczyła), został zobowiązany do zakończenia sprawy w terminie do dnia 31 marca 2005 roku. Do tej pory nie została w tej sprawie podjęta jakkakolwiek czynność związana z załatwieniem wniosku J. M. z dnia 27 maja 2003 roku. Zgodnie z art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Art. 36 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu jej załatwienia. Z akt sprawy wynika, że powyższe obowiązki nie zostały przez organ wypełnione. Takiego postępowania organu nie usprawiedliwia z całą pewnością ilość wniosków składanych przez skarżącego.
Zatem biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało stwierdzić, że Prezydent W. pozostaje aktualnie bezczynnym w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 maja 2003 roku.
Za niezasadne należy również uznać stanowisko zajęte przez Prezydenta W. w odpowiedzi na skargę wniesioną przez J. M. w dniu 24 grudnia 2005 roku, w której zostało podniesione, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy bowiem jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu 18 października 2004 roku wniósł zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, co oznacza, że wyczerpał środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu.
Z tego powodu Sąd uznał skargę za uzasadnioną i z mocy art. 149 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekł jak w sentencji.