Uzasadnienie
W złożonej do tutejszego Sądu skardze, E. M. zaskarżyła bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku dekretowego z dnia 13 maja 1948 r., o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], pochodzącej z osady [...] zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...] (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 544/15).
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Prezydenta [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia do dnia 30 listopada 2014 r. Termin ten nie został dotrzymany.
E. M. zmarła w dniu 13 lipca 2015 r. Jej spadkobiercą na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 12 sierpnia 2015 r., został brat Z. C. Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. Z. C. podtrzymał wniesioną przez jego poprzedniczkę prawną skargę.
Na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. Sąd wyrokiem wydanym w sprawie I SAB/Wa 544/15, zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], pochodzącej z osady [...] zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...], składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...], nr [...] i [...] z obrębu [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie Sąd w protokole z rozprawy, postanowił aby ze sprawy I SAB/Wa 544/15, wyłączyć jako odrębną skargę tę dotyczącą działek stanowiących własność Skarbu Państwa, oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...] i nadać jej stosowny bieg. Postanowienie zostało wykonanie i nową sprawę zarejestrowano pod sygn. akt I SAB/Wa 160/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej "Kpa" przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności lub przewlekłości.
Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 Kpa, jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy poprzedniczka prawna skarżącego E. M., przed wniesieniem skargi nie złożyła skutecznego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a dopiero po spełnieniu tego warunku dopuszczalne jest złożenie skargi do sądu administracyjnego.
Podnieść w tym miejscu należy, że organem właściwym do wydawania decyzji dekretowych, czyli tych przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), zarówno w odniesieniu do gruntów Skarbu Państwa, jak gruntów stanowiących mienie komunalne jest Prezydent [...].
W sytuacji, gdy wniosek dekretowy dotyczy nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, Prezydent [...] wykonuje również funkcje starosty [...], będącego Miastem na prawach powiatu.
Organem wyższego stopnia, w sprawie dotyczącej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...], na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r., należącego do Miasta [...], jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], co wynika z treści art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 2015 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 – u.g.n.) w związku z art. 17 pkt 1 Kpa. Z kolei gdy wniosek dekretowy dotyczy nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa organem wyższego stopnia jest Wojewoda [...] (art. 9a u.g.n.).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w szczególności informacji zawartych w ewidencji gruntów, nieruchomości objęte niniejszym postępowaniem oznaczone nr ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...], stanowią własność Skarbu Państwa.
Powyższe oznacza, że przed wniesieniem niniejszej skargi strona skarżąca powinna była wystąpić z zażaleniem do organu wyższego stopnia jakim jest Wojewoda [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...].
Tymczasem w niniejszej sprawie zażalenie, w trybie art. 37 Kpa, w zakresie objętym ww działkami, zostało wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], tj. organu niewłaściwego w sprawie. Sąd nie może uznać zatem złożonego zażalenia do niewłaściwego organu, jako wyczerpania środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w sprawie.
Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niezłożenie zażalenia w powyżej przedstawionym trybie przed wniesieniem skargi do sądu sprawia, że jest ona niedopuszczalna. Dlatego, na podstawie powyższego przepisu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.