Uzasadnienie
Pan A. Z. złożył w dniu 11 sierpnia 2004 r. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. w związku z nie załatwieniem w terminie sprawy o odszkodowanie lub wydanie nieruchomości zamiennej z tytułu przejęcia we władanie na potrzeby Miasta i Gminy części nieruchomości o powierzchni [....] m2, położonej w K. Wobec nie podjęcia żadnych czynności z wniosku złożonego w 1996 r., skarżący złożył zażalenie na bezczynność Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za nieuzasadnione, bowiem przedmiotowa nieruchomość została zajęta pod drogę publiczną, zaś zgodnie z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr. 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu za odszkodowaniem.
Podstawą do ujawnienia przejścia własności nieruchomości jest ostateczna decyzja Wojewody.
W związku z brakiem decyzji Wojewody w aktach sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że na razie odszkodowanie nie może być ustalone.
Skarżący nie zgodził się z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, że zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i księdze wieczystej, działki gruntu będące jego własnością a przejęte przez Gminę we władanie, nie były i nie są przeznaczone pod drogi publiczne, a zatem część nieruchomości nie mogła przejść na własność Miasta i Gminy K. z mocy ustawy komunalizacyjnej. O zasadności tego twierdzenia świadczy – zdaniem skarżącego – podjęcie przez władze samorządowe uchwał dotyczących wykupienia części jego nieruchomości jako [...] pomiędzy ulicą [...]. i [...].
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej oddalenie wskazując, że postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., wniosek o odszkodowanie za działki przejęte pod drogę wojewódzką został przekazany według właściwości Staroście Powiatowemu w P., gdy zaś chodzi o działki zajęte pod gminną drogę publiczną (nr [...]), to będą one stanowiły przedmiot postępowania i wystąpienia do Wojewody o wydanie decyzji komunalizacyjnej w przedmiocie nabycia przez Gminę prawa własności do gruntów zajętych w ul. [...]., o czym zainteresowany został poinformowany pismem z dnia 10 września 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi jak i w dniu orzekania w zakresie bezczynności organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka w skargach na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. W myśl art. 37 § 1 kpa na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie z art. 17 kpa organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej.
W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość pod drogę, a zatem rozpoznanie takiego wniosku, w myśl art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr. 46, poz. 543), należy do starosty i ze względu na przedmiot wniosku, burmistrz stosownie do treści art. 65 § 1 kpa, winien był przekazać wniosek ten staroście. Natomiast w myśl art. 17 kpa, w związku z art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr. 133, poz. 872) jako ustawą szczególną, zażalenie na bezczynność burmistrza w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogi (co powinno być w myśl art. 65 kpa przekazanie staroście), powinno być złożone do wojewody.
W tej sytuacji zażalenia złożonego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie można uznać za skuteczne, a tym samym, skoro nie został wyczerpany tryb postępowania z art. 37 kpa (wyczerpanie środków zaskarżenia), nie istniały podstawy z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270), do wniesienia skargi sądowej.
W zakresie podnoszonej przez skarżącego kwestii nieruchomości rolnej, nie zajętej pod drogi lecz z innym przeznaczeniem, Sąd Administracyjny nie badał tej kwestii, bowiem nie podlega ona postępowaniu administracyjnemu, a tym samym nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu.
Z tych względów skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.