Uzasadnienie
W. B., pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...]- część uregulowaną w księdze wieczystej nr [...] z obrębu [...] położoną w W. przy ul. [...] pochodząca z dawnej nieruchomości hipotecznej oznaczonej jako "[...]", dz. [...]. W skardze wyjaśnił, że w dniu [...] października 2013 r. złożył wniosek o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za powyższą nieruchomość.
Skarżący wskazał, że Prezydent [...] pozostawił ten wniosek bez odpowiedzi, nie podejmując jakichkolwiek działań, tym samym przekraczając ustawowe terminy załatwienia sprawy. Podniósł, że od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie do dnia składania skargi minęło już ponad 4 miesiące podczas których Prezydent [...] nie podjął żadnych działań w celu załatwienia sprawy. Co więcej nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego organ wykazał się lekceważącym stosunkiem do przepisów ustawy przekraczając dozwolone terminy i nie podejmując żadnych działań w celu spełnienia swojego obowiązku.
Skarżący wskazał poza tym, że w dniu [...] stycznia 2014 r. złożone zostało do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta [...]. W dniu 31 stycznia 2014 r. Wojewoda [...] poinformował o wezwaniu Prezydenta [...] do przesłania akt postępowania oraz ustosunkowania się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Skarżący wskazał przy tym, że również Wojewoda pomimo upływu ustawowego miesięcznego terminu na rozpatrzenie zażalenia nie wydał dotychczas żadnego postanowienia w sprawie. Podniósł ponadto, że w dniu 20 lipca 1965 r. złożył wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Wniosek ten został rozpatrzony przez Prezydenta odmownie w dniu [...] września 2013 r. Zdaniem skarżącego powyższe oznacza, że organ prowadził już postępowanie dotyczące przedmiotowej nieruchomości, mógł zapoznać się z faktami oraz zgromadzić większość materiału dowodowego.
W ocenie skarżącego organ dysponował zatem większością koniecznego materiału dowodowego oraz miał wystarczającą ilość czasu by móc się z nim zapoznać oraz poddać go odpowiedniej analizie. Podkreślił, że jego zdaniem, Prezydent dopuścił się w niniejszym postępowaniu rażącego naruszenia prawa poprzez nie wydanie decyzji, nie zawiadomienie stron o przyczynach zwłoki, nie wyznaczenie nowego terminu zakończenia postępowania oraz nie podjęcie jakichkolwiek czynności w sprawie, tym bardziej, że okoliczności faktyczne sprawy, są jego zdaniem, doskonale znane organowi.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi i wyjasnił, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] (obecnie ul. [...] i ul. [...]) została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz U. Nr 50, poz. 279). Organ wskazał poza tym, w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone przepisem art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ wskazał poza tym, że pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. poinformował pełnomocnika strony o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość [...] wszczęte zostało na skutek wniosku strony z dnia 17 października 2013 r. Natomiast do dnia orzekania przez Sąd Prezydent [...] nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopuścił się on bezczynności co skutkować musiało zobowiązaniem do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2013 r. Jednocześnie Sąd uznał, iż biorąc pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uznając brak rażącego naruszenia prawa, Sąd wziął również pod uwagę charakter niniejszej sprawy oraz stopień jej skomplikowania a także okoliczność, że organ poinformował stronę, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.