Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 września 2016 r. L. K., reprezentowana przez radcę prawnego J. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul [...], hip. nr [...], wydzielona z [...] w zakresie w jakim dotyczy działek nr [...]. Skarżąca wniosła o wyznaczenie Wojewodzie [...] dodatkowego miesięcznego terminu do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Prezydent. [...] rozpatrzył w części wniosek z dnia [...] października 1948 r. Przy piśmie z dnia 17 maja 2016 r. akta przedmiotowej nieruchomości zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze złożeniem przez skarżącą skargi o ukaranie Prezydenta W. grzywną z tytułu nierozpatrzenia w terminie wyznaczonym przez sąd wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. W dniu 24 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Z uwagi na to, że akta zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ nie miał możliwości podjąć czynności w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Podstawą prawną złożonej w niniejszej sprawie skargi jest art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z jego brzmieniem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Bezczynność organu zachodzi zaś wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności te będą miały natomiast znaczenie podczas oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że złożony przez pełnomocnika wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nie został do chwili obecnej rozpoznany. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia opisanego wniosku w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W ocenie Sądu nie ma natomiast usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia, że bezczynność ta miała charakter rażący. Przede wszystkim nie sposób nie zauważyć, iż opóźnienie w załatwieniu sprawy, spowodowane było przesłaniem akt do sądu administracyjnego w związku ze złożoną w przez skarżącą skargę w innej sprawie o ukaranie organu grzywną. Akta zostały przesłane do sądu i od 30 maja 2016 r. do tej pory znajdują się w sądzie. Skoro zatem niezałatwienie wniosku z 25 maja 2016 r.(data wpływu do organu) o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie określonym w przepisach procedury administracyjnej, jest konsekwencją zaistniałych obiektywnie weryfikowalnych przeszkód uniemożliwiających organowi administracji publicznej terminowe podjęcie rozstrzygnięcia, a strona poinformowana była o podjętych w toku postępowania czynnościach procesowych organu, to zaistniałej w takim stanie faktycznym bezczynności, mimo że trwa już ona ponad sześć miesięcy, nie można zakwalifikować jako rażącej.
Z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, kwalifikujących bezczynność organu jako rażącą w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby zwłoka w załatwieniu sprawy, była przede wszystkim efektem intencjonalnego i nacechowanego "złą wolą" lekceważenia przez organ norm postępowania, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ppsa.