Uzasadnienie
W skardze z dnia 22 lipca 2005 r. na bezczynność Ministra Infrastruktury, skarżąca domagała się zobowiązania tego organu do wydania decyzji merytorycznej na podstawie zebranego materiału.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Minister decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1950 r. odmawiającego dotychczasowej właścicielce prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], położonej przy [...].
Pismem z dnia 8 marca 2004 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpoznane sprawy, jednakże do chwili obecnej nie została wydana decyzja merytoryczna.
Pismami z dnia 27 kwietnia 2005 r., 1 czerwca 2005 r. i 6 czerwca 2005 r. organ informował skarżącą, że sprawa zostanie wyjaśniona w terminie dwóch miesięcy od zgromadzenia całości materiału dowodowego, choć jak podnosi skarżąca, w sprawie nadzorczej materiał dowodowy jest zgromadzony w chwili wszczęcia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc, że organ nadzoru rozpatrując sprawę ponownie stwierdził, iż postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi jak i w dniu orzekania w zakresie bezczynności organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98).
W przedmiotowej sprawie skarżąca w dacie 8 marca 2004 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ centralny. Wprawdzie organ informował skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie, jednakże wskazanie, że sprawa będzie wyjaśniona w terminie dwóch miesięcy od zgromadzenia całości materiału nie spełnia wymogu art. 36 § 1 kpa, bowiem nie wskazuje konkretnej daty (określenie terminu załatwienia sprawy uzależnione od zdarzenia niepewnego w czasie powoduje brak wskazania terminu).
A zatem organ naruszył przepis art. 35 § 3 kpa, a że skargę złożono po upływie terminu na załatwienie sprawy, gdy decyzja organu do chwili orzekania nie zapadła, zachodzi właśnie stan bezczynności organu, co stanowi o zasadności skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.