Uzasadnienie
W dniu 25 marca 2011 r. J. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w K. nr [...], oznaczonej jako działki nr [...] (pkt 9 orzeczenia) oraz nieruchomości zapisanej w [...], oznaczonej jako działki nr [...] (pkt 10 orzeczenia), stanowiących własność A. J. i J. J. Ustosunkowując się do przedmiotowej skargi pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ wniósł o jej oddalenie, względnie umorzenie postępowania wskazując, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał postanowienie nr [...] zawieszające postępowanie nadzorcze dotyczące wskazanego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87).
Stosownie do art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów
Sygn. akt I SAB/Wa 167/11 prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – nie pozostaje on w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd – Minister Infrastruktury wydał w dniu [...] kwietnia 2011 r. postanowienie nr [...] zawieszające postępowanie wszczęte opisanym wnioskiem z dnia [...] lutego 2004 r. do czasu przedłożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po J. K. lub zarejestrowanego notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po J. K. Ta okoliczność powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.