Uzasadnienie
Skarżący R. A., P. H., H. P., D. S., H. S., B. W. i P. Z. w oparciu o decyzję Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] marca 1987 r., nr [...] wydaną czasowo na okres 10 lat, zezwalającą na budowę na terenie nieruchomości przy ul. [...] ośmiu boksów garażowych, wystąpili do Urzędu Dzielnicy [...] z wnioskami o nieodpłatne nabycie wybudowanych ze środków własnych garaży wchodzących w skład zespołu garażowego położonego w W. przy ul. [...] wraz z oddaniem gruntów znajdującego się pod tymi garażami w użytkowanie wieczyste.
W dniu 27 sierpnia 2004 r. R. A., P. H., H. P., D. S., H. S., B. W. i P. Z. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. Zarzucając organowi, że od 1990 r. nie podjął decyzji w sprawie przekazania im w dzierżawę wieczystą gruntów znajdujących się pod garażami wchodzącymi w skład ww. zespołu garażowego, skarżący domagali się zobowiązania Prezydenta W. do załatwienia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jedynie w wymienionych rodzajach spraw przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być także bezczynność organów (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy).
Roszczenie, którego realizacji domagają się od Prezydenta W. skarżący oparte jest na art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm). Przepis ten stanowi, że osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest najemcą. Roszczenie takie ma charakter cywilnoprawny i może być dochodzone wyłącznie w postępowaniu cywilnym.
Skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga na bezczynność organu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.