Uzasadnienie
W dniu 5 września 2008 r. J. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...] w rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez Gminę P. z dniem 1 stycznia 1999 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) prawa własności nieruchomości, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], zajętej pod część ulicy [...] i ulicy [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] m. P. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że skarżąca nie złożyła zażalenia do Ministra Infrastruktury na bezczynność organu.
Pismem z dnia 22 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do poinformowania Sądu, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła w trybie art. 37 kpa zażalenie do organu wyższego stopnia nad organem właściwym do rozpoznania sprawy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca pismem z dnia 7 listopada 2008 r. wyjaśniła, że nie składała do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Wojewody, gdyż o takiej możliwości nie została poinformowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie organem administracji publicznej wyższego stopnia nad Wojewodą [...] jest Minister Infrastruktury i to do niego należało wnieść – przed złożeniem skargi do Sądu na bezczynność – zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...].
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...], skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniosła stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.