Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] października 1952 r. odmawiającego przyznania dawnym właścicielom własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] oraz o stwierdzeniu., że wszystkie budynki znajdujące się na tym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa.
Następnie w związku ze złożonym zażaleniem na bezczynność, postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyznaczyło Prezydentowi W. termin na rozpoznanie sprawy z wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości [...], do dnia 28 grudnia 2010 r.
W związku z upływem w/w terminu oraz brakiem wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie pismem z dnia [...] lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącej M. M. adw. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność Prezydenta W. W skardze powołał się na postanowienie SKO z dnia [...] października 2010 r. oraz wniósł o wyznaczenie terminu rozpoznania sprawy dotyczącej użytkowania wieczystego nieruchomości [...]położonej przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi oraz wyjaśnił, że nie był stanie rozpoznać sprawy w terminach określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego ze względu na wyjątkowo skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – daje "ppsa" - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej.
Stosownie do treści przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa, organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.
Wskazać w tym miejscu należy, że jak wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Z akt sprawy wynika, że Prezydent W. nie tylko nie dochował wskazanych przepisami kodeksu terminów ale nawet nie informował stron o konieczności ich zmiany bądź przedłużenia. Ponadto wskazać należy, że nie ma uzasadnionych podstaw, by można było uznać, że wystąpiła przyczyna niezależna od organu administracji uniemożliwiająca terminowe załatwienie sprawy, o której mowa w przepisie w art. 35 § 5 k.p.a. Na marginesie zauważyć również można, że nawet prośby Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o wypożyczenie akt niniejszej sprawy w celu załatwienia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r., dwukrotnie pozostawały bez odpowiedzi, co dodatkowo świadczy o opieszałym prowadzeniu spraw przez Urząd.
Przy tym wskazać należy, iż do dnia wydania wyroku w sprawie bezczynności organu, pomimo upływu prawie trzech lat od dnia wydania decyzji SKO uchylającej orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] października 1952 r. odmawiającego przyznania dawnym właścicielom własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], Prezydent W. nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a sprawa nie została zakończona.
Z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie nie zostało zakończone w terminie, Sąd uznał skargę na bezczynność Prezydenta W. za uzasadnioną i z mocy przepisu art. 149 ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.