Uzasadnienie
A. P. i A. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działalność Ośrodka Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...] Filia nr 1 w W. i innych urzędów. W uzasadnieniu podnieśli, że Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] Filia nr 1 w W. pozbawił skarżących praw do zasiłków celowych i okresowych, narusza prawa człowieka, poświadcza w urzędach nieprawdę, co do sytuacji lokalowej skarżących, szykanuje ich, nie podejmuje działań przewidzianych prawem i uniemożliwia aby skarżący odzyskali swoje dokumenty, mienie, pamiątki z całego życia.
Skarżący uważają, że Ośrodek wspiera alkoholików i bandytów, a - mimo kierowanych przez nich próśb - rzadko udziela skarżącym wsparcia, przez co zamierza ich doprowadzić do chorób z wyniszczenia, cierpienia i śmierci głodowej. Skarżący podali, że pracownicy Ośrodka są okrutni, nielojalni, fałszują dokumentację, wchodzą w sfery intymne i prywatne skarżących. Krytyczne uwagi skarżący skierowali też pod adresem Policji, która po eksmisji skarżących nie pozwoliła im na odzyskanie znajdujących się w lokalu dokumentów, leków, pieniędzy, żywności.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej odrzucenie bądź o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że A. P. i A. P. w swych skargach nie precyzują przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem organu treść skargi zawiera ogólnikową i krytyczną ocenę decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...] Filia nr 1 i nie wskazuje o jakie decyzje chodzi. Prezydent zauważył, że decyzją z dnia [...] października 2007 r. przyznano A. P. zasiłek okresowy na miesiąc październik 2007 r. w kwocie 300 zł, a decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. przyznano skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 180 zł, mając na uwadze, trudną sytuację osobistą skarżącego, możliwości finansowe Ośrodka ale też to, że skarżący nie dokłada należytych starań w rozwiązaniu swej sytuacji bytowej.
Argumentację przedstawioną w skardze skarżący powtórzyli w pismach z dnia 9 grudnia 2008 r. i 9 marca 2009 r.
W pismach z dnia 7 października 2008 r. i 12 listopada 2008 r. stanowiących wnioski o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazali, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej.
Wskazany wyżej przedmiot zaskarżenia i argumentację skargi potwierdził też pełnomocnik skarżących adwokat A. B. w piśmie z dnia 23 marca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie Sąd zauważa, że skargę skarżących należało potraktował jako skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W., ponieważ skarga dotyczy działalności Ośrodka Pomocy Społecznej w sferze udzielania indywidualnym podmiotom w formie decyzji świadczeń z pomocy społecznej, a zgodnie z przepisami art. 100 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) w tej materii organem pomocy społecznej jest prezydent miasta, natomiast Ośrodek Pomocy Społecznej jedynie gminną jednostką organizacyjną wykonującą zadania gminy z zakresu pomocy społecznej.
W ocenie Sądu, skarga A. P. i A. P. jest niedopuszczalna.
Trzeba mieć na uwadze, że zakres kontroli sądu administracyjnego pierwszej instancji wyznacza przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej Ppsa. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Według zaś § 3 art. 3 Ppsa sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że skarga na bezczynność organu musi dotyczyć niezałatwienia przez organ podania strony w formie: decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub czynności, pisemnej interpretacji prawa podatkowego.
Tymczasem wobec sprecyzowania skargi przez samych skarżących i ich pełnomocnika nie budzi wątpliwości, że skarga A. P. i A. P. dotyczy nienależytego wykonywania zadań przez gminną jednostkę organizacyjną jaką jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...] Filia nr 1 w W. i jej pracowników, naruszenia praworządności i interesów skarżących, a także przewlekłego załatwiania ich spraw. Ze złożonych do akt sądowych pism skarżących i ich pełnomocnika nie wynika bowiem, aby skarżący domagali się załatwienia przez Prezydenta Miasta W. konkretnego wniosku o udzielenie konkretnej formy pomocy społecznej.
Przedmiot skargi – jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżących – dotyczy spraw uregulowanych w Dziale VIII KPA (Skargi i wnioski), które załatwia się poprzez zawiadomienie skarżącego o sposobie załatwienia skargi (art. 227 w zw. z art. 237 § 3 KPA).
W tego rodzaju sprawach organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność organu wykonawczego gminy lub kierownika gminnej jednostki organizacyjnej nie jest więc sąd administracyjny, lecz rada gminy, jeżeli chodzi o zadania własne (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06, LEX nr 362475).
Taka właściwość organu wynika z przepisu art. 229 pkt 3 KPA.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.