Uzasadnienie
W dniu 20 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M. S. z dnia 24 września 2007 r. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...].
Wobec jej nieprecyzyjności w wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 20 maja 2008 r. adwokat M. R. – pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi M. S. z dnia 24 września 2007 r. przez wyjaśnienie jej treści i złożenie oświadczenia czy jest ona:
- - skargą M. S. na bezczynność Prezydenta W.,
- - skargą M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium
Odwoławczego w W.,
- - zażaleniem M. S. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniesionym w trybie art. 37 kpa na bezczynność Prezydenta W., pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe w dniu 18 czerwca 2008 r. adwokat M. R. złożyła do tutejszego Sądu pismo, w którym oświadczyła, że skarga M. S. z dnia 24 września 2007 r. wniesiona przez jej ówczesnego pełnomocnika adwokata E. K. jest skargą na bezczynność Prezydenta W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji wyższego stopnia – w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego warunkuje wniesienie skargi na bezczynność do sądu.
Zgodnie z powyższym przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, M. S. powinna złożyć zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...].
Jak wynika z akt sprawy M. S. przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała środków przewidzianych w powyższym przepisie, tzn. nie złożyła zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, tak więc skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.