Uzasadnienie
A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] kwietnia 1951 r., nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa parceli budowlanej [...] oraz parceli gruntowych, [...], stanowiących współwłasność F. P. w [...] cz. i A. P. z M. w [...] cz. oraz parceli gruntowych [...] oraz oraz [...] stanowiących własność F. P. na cele budowy kombinatu [...] i budowę [...].
Dokonując oceny zachowania przez stronę skarżącą warunków formalnych koniecznych dla skutecznego wniesienia skargi do Sądu, ustalono, że znajdujące się w aktach administracyjnych wezwanie z dnia [...] stycznia 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa nie zawiera podpisu M. K., który był pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu administracyjnym.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 6 maja 2013 r. Sąd wezwał Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do udzielenia – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – informacji czy w związku z tym, że wezwanie do załatwienia sprawy z dnia [...] stycznia 2013 r., nie zostało podpisane przez działającego w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika skarżącego M. K., wzywano go do uzupełnienia powyższego braku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Takie samo wezwanie Sąd skierował do skarżącego.
W odpowiedzi na wezwanie A. P. w piśmie z dnia 20 maja 2013 r., wyjaśnił, że działający w jego imieniu M. K. nie był wzywany przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do uzupełnienia brakującego podpisu w wysłanym przez niego wezwaniu do załatwienia sprawy.
Z kolei Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w piśmie z dnia 21 maja 2013 r. wyjaśnił, że nie wzywał M. K. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia tego braku formalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy - w tym pism nadesłanych do Sądu w dniu 23 maja 2013 r. (k- 16) i w dniu 24 maja 2013 r., (k- 23) - skarżący A. P. przed wniesieniem skargi nie wniósł skutecznie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy pismo nie zostało przez niego, a dokładnie przez jego pełnomocnika - w dacie złożenia wezwania w organie i do dnia wniesienia skargi do Sądu podpisane. Oznacza to, że wniesiony środek zaskarżenia jako dotknięty wadą formalną nie wywołuje skutków prawnych. A skoro tak, to wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego z uwagi na niezastosowanie przez skarżącego trybu o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 131/13). Okolicznością nie mającą znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia jest błędne nie zastosowanie w toku postępowania administracyjnego przepisu art. 64 § 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.