Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 21 czerwca 2010 r. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...], działka nr [...].
W dniu 4 października 2010 r. wpłynęło do akt sprawy pismo Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2010 r., w którym poinformował o wydaniu przez niego w dniu [...] sierpnia 2010 r. postanowienia nr [...] r. o podjęciu postępowania dotyczącego ustalenia odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość. Wobec czego organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie jego bezczynności w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania.
Na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania wszczętego w wyniku niniejszej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87).
Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Tak więc, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez Sąd – Prezydent Miasta W. wydał w dniu [...] sierpnia 2010 r. postanowienie nr [...], którym podjął postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...], działka nr [...]. Ta okoliczność powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Prezydenta Miasta W. stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.