Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. T. K. reprezentowany przez pełnomocnika A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w obrębie [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego, wniósł o umorzenie postępowania w części obejmującej żądanie skargi oparte o art. 149 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto zauważył, że otrzymana przez niego odpowiedź na skargę udzielona przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pozostaje dla niego w dużym stopniu bez związku ze skargą, która dotyczyła bezczynności w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Wojewody [...], a nie bezczynności w rozpatrywaniu odwołania od decyzji tego organu. Jednocześnie wskazał, iż wobec wydania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. rozpoznającego przedmiotowe zażalenie wnosi o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego ponownie wskazał, że złożona w sprawie skarga dotyczy bezczynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrywania zażalenia na bezczynność Wojewody [...] nie zaś bezczynności Ministra w przedmiocie rozpatrywania odwołania od decyzji Wojewody [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W ocenie Sądu skarga ta jest niedopuszczalna albowiem jej przedmiot nie spełnia warunków określonych w art.3 §2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270), zwanej dalej "ppsa". Z tego względu podlega ona odrzuceniu.
Wskazać należy, że zgodnie z art.3 §2 pkt 1-4 w zw. z pkt 8 ppsa skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna o ile dotyczy niewydania przez właściwy organ:
- 1. decyzji administracyjnej;
- 2. postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienia, które kończy postępowanie praz postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, jeżeli ten akt lub czynność dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie nie występuje żadna z sytuacji wymienionych powyżej. Wniesione bowiem przez skarżącego zażalenie na bezczynność Wojewody [...], nie jest zażaleniem, o którym mowa w art. 141-144 kodeksu postępowania administracyjnego obligującym organ odwoławczy do wydania postanowienia, na które stronie zażalenie bądź które rozstrzyga sprawę co do jej istoty.
Na marginesie wskazać należy, że nierozpoznanie zażalenia na bezczynność organu nie tamuje wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu właściwego do rozpoznania konkretnej sprawy. Jak wynika zresztą z pism procesowych strony skarżącej skorzystała ona z takiej możliwości.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji.