Uzasadnienie
E. Z. w dniu 12 lutego 2004 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W., zarzucają organowi niewydajnie decyzji w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] róg ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem doręczonym w dniu 27 września 2004 r. wezwał E. Z. do nadesłania informacji, czy przed wniesieniem skargi do sądu skarżąca złożyła zażalenie na bezczynność Prezydenta W. i nadesłanie kopii tego wystąpienia.
W odpowiedzi na wezwanie sądu strona pismem z dnia 4 października 2004 r. oświadczyła, że nie składała zażalenia na bezczynność Prezydenta W. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Skoro skrzącej przysługiwało prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z którego to prawa E. Z. nie skorzystała, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.