Uzasadnienie
P. S. pismem z [...] grudnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r. nr [...] zawieszające postępowanie administracyjne.
Jak wynika z akt sprawy, Prezydent [...] postanowieniem z [...] listopada 2015 r. zawiesił postepowanie w sprawie sprostowania błędów pisarskich w postanowieniu z [...] października 2015 r. nr [...] oraz w sprawie stwierdzenia nieważności, wygaszenia, wyjaśnienia wątpliwości, wznowienia, udostępnienia uwierzytelnionych kopii akt, uchylenia i zmiany ww. postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w dniu [...] listopada 2015 r. P. S. Zażalenie to przekazane zostało przez organ I instancji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] przy piśmie z [...] listopada 2015 r. (data prezentaty organu – 23 listopada 2015 r.).
W dniu [...] grudnia 2015 r. do organu wpłynęło wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie ww. zażalenia, złożone w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a."
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z [...] grudnia 2015 r. skarżący wskazał, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem mimo upływu terminów wskazanych w art. 35 K.p.a. nie rozpoznał jego zażalenia. Wobec powyższego skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny za naruszenie art. 35 i art. 36 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do rozpoznania zażalenia skarżącego oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Kolegium wskazało, że postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. nr [...] rozpoznano zażalenie skarżącego i uchylono postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia P. S., uchyliło postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r.
Zdaniem Sądu, wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowienia z [...] stycznia 2016 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania zażalenia skarżącego z [...] listopada 2015 r. (data prezentaty organu). Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że zażalenie skarżącego wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dopiero w dniu [...] listopada 2015 r. Skoro zatem postanowienie rozpoznające to zażalenia wydane zostało niecałe 2 miesiące później, nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w wydaniu postanowienia miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych przyczyn Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.