Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. M. M. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...].
Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi względnie umorzenie postępowania, podnosząc, że w dniu [...] maja 2012 r. wydana została decyzja, którą Minister uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. i stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1965 r. oraz utrzymane przez nią w mocy w/w orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1955 r. w części określonej w aktach notarialnych obejmujących sprzedaż lokali mieszkalnych nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
W dniu 28 maja 2012 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika skarżących adw. J. S. cofające skargę.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako "ppsa") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.