Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] marca 1955 r., nr [...] i orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia [...] stycznia 1955 r, nr [...], odmawiających przyznania - na wniosek C. W. i W. W. z dnia [...] maja 1948 r. - prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] [...]/ul. [...] [...] oznaczonej nr hip. [...].
W dniu [...] października 2004 r. D. M. i W. N. jako spadkobiercy C. W. i W. W. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m. W. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do wskazanej wyżej nieruchomości, wnosząc jednocześnie o zobowiązanie powyższego organu administracji do wydania decyzji w sprawie, w terminie wyznaczonym w orzeczeniu Sądu. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że sprawa o ustanowienie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego powyższej nieruchomości toczy się przed Prezydentem m. W. od 2001 r. Jednocześnie strona zarzuciła Prezydentowi m. W., iż nie wykonał on postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], zobowiązującego ten organ do załatwienia sprawy w terminie do dnia 31 stycznia 2004 r, lecz postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego), do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego powyższą nieruchomość.
Ponadto D. M. i W. N. wskazali, iż wobec uprawomocnienia się postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia opisanego wyżej postanowienia o zawieszeniu postępowania, w dniu [...] sierpnia 2004 r. wezwali Prezydenta m. W. do bezzwłocznego załatwienia sprawy o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości.
Odpowiadając na skargę Prezydent m. W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, w szczególności potrzebę wyłonienia w trybie przetargu publicznego rzeczoznawcy majątkowego oraz konieczność przeprowadzenia wielu dowodów z opinii biegłych oraz z dokumentów znajdujących się w dyspozycji różnych organów, sądów i jednostek organizacyjnych (opinii architekta, wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów, odpisów z ksiąg wieczystych, informacji dotyczących posadowionego na gruncie budynku), nie było możliwe zakończenie postępowania w niniejszej sprawie, w terminie dodatkowym, wskazanym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r, nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje także bezczynność organów, polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 35 § 3 i 5, art. 37 § 2 w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wydanie przez organ I instancji decyzji w sprawie szczególnie skomplikowanej winno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego bądź w dodatkowym terminie do załatwienia sprawy, wyznaczonym w postanowieniu organu wyższego stopnia, wydanym na skutek wniesienia przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Do powyższych terminów nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania oraz opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu.
Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego i prawnego wynika, że stwierdzenie decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] nieważności opisanych na wstępie decyzji odmawiających przyznania C. W. i W. W. prawa własności czasowej, spowodowało konieczność rozpoznania złożonego przez nich wniosku z dnia [...] maja 1948 r. na rzecz ich spadkobierców: D. M. i W. N. Mimo upływu, wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a. maksymalnego terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy oraz upływu dodatkowego terminu, wyznaczonego w trybie art. 37 § 2 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydent m. W. nadal nie wydał decyzji w tej sprawie.
Należy zatem stwierdzić, iż organ ten pozostaje w bezczynności, znacznie przekraczającej terminy załatwiania spraw szczególnie skomplikowanych. Okoliczności tej nie zmienia fakt zaistnienia przerwy w prowadzeniu postępowania administracyjnego (zawieszenia postępowania), trwającej w okresie pozostawania w obrocie prawnym postanowienia Prezydenta m. W. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...].
Sąd nie podziela argumentów przytoczonych przez Prezydenta m. W. w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu niepodejmowanie czynności wyjaśniających (dowodowych) w okresie od wydania decyzji nadzorczej z dnia 21 stycznia 2003 r. do momentu zawieszenia postępowania w sprawie, wszczęcie procedury przetargowej celem wyłonienia rzeczoznawcy majątkowego w okresie biegu dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, zakreślonego w postanowieniu organu wyższego stopnia oraz gromadzenie materiału dowodowego po jego upływie, nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej bezczynność organu, w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8, świadczy natomiast o naruszeniu przez Prezydenta m. W. - wynikającej z art. 12 k.p.a. - zasady ogólnej szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.