Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 grudnia 2007 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu położonego w W. przy ul. [...] nr. hip. Nr [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]).
Odpowiadając na skargę Prezydent W. wskazał, że F. i A. S. pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na niezałatwienie sprawy oddania w użytkowanie wieczyste wymienionego gruntu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W związku z tym organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Sąd orzeka jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia. Wyrok w sprawie takiej skargi nie może też dotyczyć kwestii wpływających na merytoryczną treść przyszłej decyzji.
Wniesienie skargi na bezczynności organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia – art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - do których należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Zażalenie jest warunkiem formalnym dopuszczalności takiej skargi i rozstrzygnięcie w tym zakresie (pozytywne czy negatywne) nie ma wpływu na dopuszczalność skargi.
W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta W. została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a więc spełnione zostały warunki do jej złożenia. Wniosek organu o jej odrzucenie z powodu uznania zażalenia za nieuzasadnione nie znajduje podstaw w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako działka nr [...] przy ul. [...] w W., ustaleniu czynszu symbolicznego, odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części działki nr [...] i w pkt 4 decyzji wskazał, że wniosek co pozostałej części nieruchomości zostanie rozstrzygnięty odrębną decyzją. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego co do obecnej działki nr [...] do czasu podjęcia przez Radę W. uchwały dotyczącej sposobu ustalenia wysokości czynszu symbolicznego za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. uchyliło postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] października 2007 r.
Terminy załatwiania spraw określa art. 35 k.p.a., który w § 2 przewiduje dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej. W niniejszej sprawie Prezydent W. nie wydał rozstrzygnięcia w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu od daty powołanego wyżej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie było przeszkód prawnych do wydania decyzji w sprawie. Oznacza to, że Prezydent W. w sposób oczywisty naruszył przepisy o terminach załatwiania spraw i dlatego Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 149 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.